ICU | Foundation   volunteering guesthouse GrassRootz Adventures Afrika Festival Nijmegen KREC

 

Volunteering

Testimonials

Andrea (2011)

In de periode januari-februari 2011 heb ik vrijwilligerswerk gedaan in Oeganda. Als iemand mij vraagt hoe ik het gevonden heb vind ik het moeilijk hier een kort antwoord over te geven, ik heb er namelijk geen woorden voor. Het was zo een geweldige tijd!!!

Oeganda is een prachtig land met veel gezichten.

De natuur is divers en heel mooi. Ik ben naar verschillende nationale parken geweest en heb olifanten, giraffen, leeuwen en nijlpaarden gezien. Er zijn heel veel mooie watervallen, bossen, maar ook uitgestrekte savannes.

Kampala, de hoofdstad,  is een drukke stad waar je op de markt kunt verdwalen tussen de kleren, groeten, fruit, vis, houten maskers en sieraden. In Kampala vind je alles wat je nodig hebt. Zelfs het nachtleven is er een aanrader, openluchtclubs met Afrikaanse swingende muziek. In Kampala vind je ook het ‘echte’ Afrika. Mensen die in hutjes met golfplaten daken wonen waarvan de kindjes op je afstormen als je langsloopt. Kortom een heel diverse stad.

children in wheelchairs

Ik heb onder andere vrijwilligerswerk gedaan bij KSPH:’ Kampala School for Physically Handicaped’. Het is een boarding school waar kinderen (van ongeveer 5 tot 21 jaar) met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking les krijgen op een aangepast niveau. Het is een groot terrein met klaslokalen, slaapzalen, een eetzaal en een ziekenboeg. Ik, als verpleegkundige,  heb samen met de lokale ‘nurse’ de nieuwe ziekenboeg vorm gegeven en de kindjes geholpen die ziek waren of  zich niet lekker voelde. Het meest indrukwekkende vond ik de manier waarop de kinderen met zo weinig hulpmiddelen toch konden lopen/spelen en genoten van het leven.

In Kampala heb ik ‘gewoond’ in ICU guesthouse waar nog andere Nederlanders verbleven. Hier heb ik een heel gezellige tijd gehad. Het guesthouse zelf is heel mooi, veilig, goed onderhouden met elke ochtend een lekker ontbijt. Voor het avondeten kun je je inschrijven of zelf eten koken. Ik heb regelmatig met andere Nederlanders gekookt en ben een aantal keren gaan uit eten in de stad. Het fijne aan het guesthouse vond ik dat ik mijn eigen ding kon doen, maar er ook genoeg anderen waren om samen iets te ondernemen.

Andrea with kidsEn er is zeker genoeg te doen in Uganda. Wel is geduld een schone zaak, openbaar vervoer/ iets regelen kost meer tijd dan wij Nederlanders gewend zijn. Ook dat is een van de dingen die ik heb leren waarderen in Oeganda.

Mijn ervaringen zijn in ieder geval erg positief en zou het zo over doen. Voor mij was het de tweede keer in Afrika en zeer zeker niet de laatste!!!

 

 

 

Hans (2011)

The clinicAls geneeskunde student uit Amsterdam had ik bedacht dat ik naar Uganda wilde gaan, zowel om te reizen als om in ziekenhuizen mee te lopen. Niet per se om de wereld te verbeteren, maar vooral om te kijken hoe het er hier aan toe zou gaan. Via ICU kwam in terecht in Mukono Health Centre, een kliniek in het dorp Mukono, ongeveer een half uur ten oosten van Kampala. Deze kliniek wordt geleid door doctor Dickson, een bevlogen arts met ambitieuze plannen voor dit ziekenhuisje. ‘s Ochtends gingen we langs de opgenomen patienten om de vorderingen te bekijken. Er lagen veel kinderen met malaria, maar ook oudere mensen met infecties en slachtoffers van ongelukken, en er is een grote verlos-afdeling voor bevallingen en keizersnedes. ‘s Middags hield dr Dickson consulten als een huisarts, en als er iets geopereerd moest worden, stond alles binnen een kwartier klaar! Het was erg leuk om van hem te leren door met hem samen te werken, net als met de geheel Ugandese staff.

Hans
Ik heb veel indrukken opgedaan in Uganda en alleen al daardoor was het een leerzame periode. Het is leuk om te zien hoe mensen daar gewoon een ziekenhuis starten en werken met de meestal beperkte middelen die ze hebben. Natuurlijk heb ik geprobeerd een steentje bij te dragen en ik kan alleen maar bepalen of dat is gelukt door er nog een keer heen te gaan!

 

 

 

Lenke [Antwerpen, Belgie] (2011)

Daar sta ik dan, in het midden van de nacht op Entebbe airport, verbaasd dat het vliegtuig op gewone tarmac landde (ik verwachtte een onverharde landingsbaan). Even later met de taxi over een geasfalteerde weg richting Kampala. Opnieuw ben ik verbaasd (ook hier verwachtte ik enkel onverharde wegen). Vol verwachting tuur ik naar buiten, maar er is niet veel te zien, want het is aardedonker. In Kampala Guesthouse wordt ik hartelijk verwelkomd door Sander, maar tegen dan ben ik zoo moe dat ik gewoon naar bed wil.

Samen met Marieke, een andere vrijwilligster die net aangekomen is, doorsta ik de vuurdoop wanneer we door gids Tim (die werkelijk álle vrijwilligers ziet passeren als hij ze introduceert in Kampala) midden in Downtown Kampala gedropt worden. Zóveel indrukken: overal mensen, geuren en kleuren. Gaten in de wegen, voertuigen op elke vierkante cm, de ene moment lopen we in een sloppenwijk met 10 kindertjes aan elke vinger (ok das overdreven, twaren er maar 5 aan elke vinger), het volgende ogenblik zoeven we op een boda boda rakelings (en af en toe ook tegen) voorbij het drukke verkeer. Spitsuur kennen ze hier niet denk ik, het is gewoon een constante stroom van eindeloze rijen witte taxibusjes (matatu’s), auto’s en duizenden brommertjes (boda boda’s), wat ook voor een constante stroom van stank aan uitlaatgassen zorgt. Je weg vinden in het gigantische taxipark is een avontuur op zich, maar 3 maanden later is mijn net aangekomen vriendin danig onder de indruk als ze opmerkt hoe vlot ik me van A naar B beweeg.

Charles leidt Marieke en mij rond op verschillende projecten waar we praten met de verantwoordelijken om te zien wat we kunnen doen aan werk. Ook al heb je op voorhand gemaild over je toekomstige vrijwilligerswerk, uiteindelijk wordt er pas ter plaatse echt beslist (door jezelf) wat en waar je gaat werken. Aangezien ik erg praktische lessen ging geven (computer en massage) kon ik snel aan de slag. Voor Marieke lag het wat moeilijker (juridische sector) en er is meer inzet en initiatiefname van haarzelf nodig om effectief aan het werk te kunnen.

Drie dagen per week geef ik computer les aan de verzorgsters van de meisjes van een grote lagere school in Namagunga en werk samen met een leraar aan het verbeteren van het puntensysteem in Excel. Deze computerles is echt starten vanaf nul. De vrouwen (in leeftijd varierend tussen 20 en 35 jaar) hebben nog nooit een computer van dichtbij gezien en weten niet wat er gebeurd als ik zeg: ga met de muis naar start. Ik weet ook niet wat er gebeurd als ze vragen wat de muis precies is.

Even een paar versnellingen terug schakelen dus. Na 6 weken geef ik een klein examen Word, verder dan dat ben ik niet geraakt, maar het is voor velen al een hele prestatie dat ze al weten hoe een computer op te starten, evenals Word openen en een document aanmaken en opslaan. Het feit dat ze nooit kunnen oefenen helpt natuurlijk niet.

Het wonen in Besaniya is heel fijn. Er zit een gezellige bende van een tiental vrijwilligers (allemaal Nederlanders en af en toe een Belg). We koken voor elkaar, spelen spelletjes, delen onze vreugdes en frustraties en gaan af en toe samen een weekendje weg. Zo ook naar Masaka, waar we de school van Sarah en Sander bezoeken: Jjaja Bbanga. Ik ben direct verliefd op de plaats en zou er heel graag terug komen om te werken. Nadat ik dat vertel tegen Sarah, krijg ik in december de kans om de leerkrachten 2 weken elke dag computerles te geven. Zoals Sander het samenvatte: je doet hier écht aan ontwikkelingswerk. Hier was het heel bevredigend werken. De leerkrachten konden oefenen, kregen elke dag les en je zág ze gewoon vooruit gaan. Ook zij hadden amper al een computer aangeraakt, en ook zij hebben een examen Word afgelegd, maar wel eentje van een hoger niveau! We hebben ook een mail adres voor iedereen aangemaakt, maar dat is misschien net een brug te ver, want ik wacht nog steeds op een eerste mail van hen.

In Mukono geef ik ook 1 dag per  week massageles aan meiden die een kapster-opleiding volgen. Ze zijn niet allemaal even geinteresseerd, maar het is heel leuk lesgeven, de lerares is heel enthousiast en het klaslokaal is fantastisch (buiten tussen de bomen). Ondertussen zit mijn ervaring er weer op, maar ik wil zeker terug. Het was een fantastische ervaring en ik zou het direct opnieuw doen. Als je nog twijfelt: gewoon doen en enjoy the expierience!

 

 

Comments are closed.